Foto’s van oorlog: dit gebeurt echt EN wat een aparte insteek (esthetiek van de foto)
Susan Sontag; looking at war
Tegenwoordig zijn het enkel de aparte insteek perspectieven (spektakel perspectief) die aandacht genereren (want dit gebeurt echt is overal aanwezig en valt niet op). Vgl: recepten uitwissel in oorlogsgebieden Aya en Renad . Absurd en grappig en dus tot de verbeelding sprekend. Entertainment
https://www.instagram.com/reel/C7KZwC2oBsz/
Renad from Gaza EN Aya Zd
Of: erger, foto’s die door algoritme uitgezocht zijn, verzacht en grappig gemaakt
Zou
Aya doorhebben dat veel toeschouwers tijdens hun ochtendkoffietje een
filmpje van levenloze kinderlichaampjes eerder wegswipen dan een
‘vrolijke’ kookvideo?
En zou Aya ook begrijpen dat algoritmen daarop inspelen?
Het
gevolg is dat mensen zich voortdurend performatief gedragen naar wat
sociaal wenselijk is. Lacie begint met een hoge score en de bijbehorende
privileges, maar verliest die snel wanneer ze zich door stress niet
langer aanpast aan sociale verwachtingen.
Quote van .
Wij passen ons op sociale media niet aan naar wat sociaal wenselijk is, maar naar wat we denken dat algoritmisch wenselijk is
Iedereen zal zelf moeten kiezen tussen een chronologische tijdlijn die
alle gruweldaden laat zien of een algoritmische tijdlijn die een versie
van de situatie in het Midden-Oosten laat zien waarvan je geen
nachtmerries krijgt. Hoe cliché ook: de keuze tussen een chronologische
Following-page en een algoritmische For You-page is als de keuze tussen
een blue pill en een red pill uit de sciencefictionfilm The Matrix.
In
haar essay ‘Looking at War’ (2002) bevraagt schrijver en filosoof Susan
Sontag de rol van fotografie in oorlogsverslaggeving. Fotografie heeft
volgens Sontag twee contrasterende krachten: zij kan gebeurtenissen
documenteren, maar kan diezelfde gebeurtenis daarmee ook gieten in een
esthetisch kunstjasje. Hierdoor kan de aandacht verschuiven van de ernst
van een gebeurtenis naar de esthetiek van de foto.
Sontag
betoogde dat een oorlogsfoto zodoende niet alleen ‘stop deze
gruweldaden’, zegt, maar ook ‘wat een spektakel’. Toen ik keek naar de
kookvideo’s van Aya en Renad zag ik niet alleen de verwoestingen, maar
ook het bizarre van hun content. Die combinatie intrigeerde me en maakte
dat ik bleef kijken.
Socialemediafeeds, algoritmisch of niet, laten ons zien wat we wíllen
zien, in plaats van wat we zouden móéten zien om de ernst van een
conflict te begrijpen. En het verschil tussen oorlogsfoto's uit de tijd
van Sontag en de huidige oorlogsbeelden op Instagram is dat de laatste
gepersonaliseerd zijn: afgestemd op ons swipegedrag. Deze beelden zijn
niet alleen bevestigend, maar ook nog ‘verzacht’, ze worden gecureerd op
basis van wat wij ‘aankunnen’.
Door AI terug naar ongeletterdheid van voor wo2 : nu is schrijven van korte boodschappen nog mogelijk, langer alleen met ai. Alleen burgers die kunnen schrijven kunnen denken en dat is ware democratie en vrijheid
