Justitie moet door volk gekozen worden

 Waarom is dat geen goed idee?

Deep canvassing

 Langdurig interviewen van mensen met een tegengesteld standpunt en gaandeweg je eigen verhaal vertellen deep

Frank heijnen

 Stuk over anonieme twitteraars

Speech koning slavernij

 Hele speech

Dames en heren, hier in het Oosterpark, op het Museumplein, in Suriname, in het Caribische deel van ons Koninkrijk en waar ter wereld u ook meekijkt.

"Binnen der Stadt van Amstelredamme ende hare vrijheydt, zijn alle menschen vrij, ende gene slaven." Zo luidde de officiële bepaling uit 1644. Samen met u sta ik hier in de stad die de vrijheid al eeuwenlang boven alles liefheeft. De hoofdstad van een land dat in de loop van de geschiedenis steeds weer heeft gestreden tegen tirannie en onderdrukking.

Maar wat binnen deze stad en binnen dit land vanzelfsprekend was, gold

 buiten onze grenzen niet. Hier was slavernij verboden. Overzee niet. Van alle vormen van onvrijheid is slavernij wel het meest kwetsend, het meest vernederend, het meest mensonterend. Een medemens zien als koopwaar waarover je naar goeddunken kunt beschikken. Als een willoos werktuig om winst mee te maken. Dat je kunt vastketenen, verhandelen, brandmerken, afbeulen, straffen, straffeloos doden zelfs.

De afgelopen tijd hebben de Koningin en ik veel gesprekken gevoerd, in Nederland en op de eilanden in het Caribische deel van het Koninkrijk. We hebben gesproken met mensen die hun wortels hebben in Suriname en ook met mensen die een binding hebben met Indonesië. Onder hen mensen die maar drie generaties terug hoeven te gaan voor een familielid dat in slavernij werd geboren. Zij hebben ons duidelijk gemaakt hoezeer de pijn nog steeds in de haarvaten zit.

Dankzij het werk van gedreven onderzoekers weten we steeds meer over het Nederlandse slavernijverleden. We weten dat meer dan 600.000 mensen op Nederlandse schepen uit Afrika over de Atlantische Oceaan werden vervoerd om te worden verkocht als slaaf of te worden ingezet op plantages. 75.000 van hen overleefden de oversteek niet. We weten óók over de omvangrijke slavenhandel oostwaarts, in gebieden onder

 VOC-bewind. En we weten over de wreedheden tegen de inheemse bevolking in de koloniën.

Maar er is ook zoveel wat we niet weten. In de archieven zijn veelal wel de dorre cijfers overgeleverd. Ze tonen ons de feiten door de bril van de boekhouder. Maar de stemmen van de tot slaaf gemaakten zijn verwaaid in de wind. Zij lieten nauwelijks sporen na.

 

Ik vraag me af: wat voelden deze mensen. Losgerukt uit hun gemeenschap. Afgesneden van hun cultuur, hun rituelen, de grond waar hun voorouders leefden. Wat dachten ze tijdens de reis, opeengepakt in bedompte ruimtes, de mannen vastgeketend, twee aan twee. Wat ging er door hen heen op de slavenmarkten onder de keurende blikken van de kooplieden, alsof ze geen mensen waren, maar vee. En wat ervoeren ze bij het horen van de kawina-drums of de tambú, hun eigen muziek die alleen in het geheim kon klinken?

Het wekt ontzag dat niet weinigen van hen de kracht vonden om in opstand te komen, ook al was het vaak met de moed der wanhoop.

 Verzetsstrijders als Boni, Baron en Joli-Coeur daagden vanuit de uitgestrekte bos- en moerasgebieden in Suriname het onmenselijke slavernijsysteem uit. Hun heldhaftigheid - en die van vele anderen - getuigt van trots en kracht die niet te breken is.

Heel soms is de stem van een zwarte vrijheidsstrijder via geschreven bronnen aan ons overgeleverd. Zoals de stem van Tula, de leider van de opstand van 1795 op Curaçao. Vijf maanden geleden waren wij samen met onze oudste dochter op de plek waar hij woonde en werkte: de toenmalige plantage Knip. Hoe redelijk en menselijk klinken Tula’s woorden in onze moderne oren. Hij beriep zich op de idealen van de Franse Revolutie en de gelijkheid van alle mensen, ongeacht hun kleur. "Wij willen niemand kwaad doen’, zei hij. "Wij verlangen niet anders dan onze vrijheid." Het antwoord van het bevoegd gezag was bruut en genadeloos. Tula werd als straf geradbraakt en onthoofd.

Wij dragen de gruwelijkheid van het slavernijverleden met ons mee. De gevolgen daarvan zijn vandaag nog steeds te voelen in racisme in onze samenleving. Op 19 december vorig jaar heeft de minister-president namens de Nederlandse regering excuses aangeboden voor het feit dat mensen in naam van de Nederlandse staat eeuwenlang tot handelswaar

 zijn gemaakt, zijn uitgebuit en mishandeld.

Vandaag sta ik hier voor u. Als uw Koning en als deel van de regering maak ik vandaag deze excuses zelf. Ze worden door mij met hart en ziel intens beleefd. Maar voor mij is er daarnaast nog een andere persoonlijke dimensie. Slavenhandel en slavernij worden erkend als een

 

misdaad tegen de menselijkheid. De stadhouders en de koningen van het Huis van Oranje-Nassau hebben hier niets tegen ondernomen.

Ze handelden binnen het kader van wat toen wettelijk geoorloofd werd geacht. Maar het slavernijsysteem illustreerde het onrecht van die wetten. De Tweede Wereldoorlog heeft ons geleerd dat je je niet tot het uiterste achter wetten kunt verschuilen wanneer medemensen tot beesten worden gereduceerd en aan de willekeur van machthebbers zijn overgeleverd. Op een gegeven moment groeit de morele plicht om op te treden. Temeer daar slavernij hier in Europees Nederland strikt verboden was. Wat in de koloniën en in de handel overzee normaal werd gevonden

 en op grote schaal werd gepraktiseerd en aangemoedigd, was hier niet toegestaan. Dat wringt.

Het onafhankelijke onderzoek waartoe ik heb besloten, zal méér licht werpen op de precieze rol van het Huis van Oranje in de koloniale geschiedenis en de slavernij. Maar voor het overduidelijke gebrek aan handelen tegen deze misdaad tegen de menselijkheid, vraag ik vandaag, op deze dag dat we samen het Nederlands slavernijverleden herdenken, vergiffenis.

Ik realiseer me heel goed dat lang niet iedereen dezelfde gevoelens heeft bij deze herdenking. Er zijn ook inwoners van Nederland die het aanbieden van excuses zo lang na de afschaffing van de slavernij overdreven vinden. Zij ondersteunen echter in overgrote meerderheid wél de strijd voor gelijkwaardigheid van alle mensen, ongeacht kleur of culturele achtergrond.

Daarom wil ik u vragen: stel uw hart open voor al die mensen die hier vandaag niet zijn, maar die wél samen met u willen werken aan een samenleving waarin iedereen volwaardig kan meedoen. Respecteer dat er verschillen zijn in beleving, achtergrond en voorstellingsvermogen.

 Tijdens de gesprekken die de Koningin en ik hebben gevoerd met nazaten van tot slaaf gemaakten, zei een van hen: "we moeten los van de verkramptheid. Fouten maken mag." Iemand anders zei: "laten we het ongemak omarmen." Er is geen blauwdruk voor het proces van heling, verzoening en herstel. We betreden samen nieuw gebied. Laten we elkaar steunen en vasthouden!

 

Het is vandaag zestig jaar geleden dat een groep Surinaamse Nederlanders door de binnenstad van Amsterdam trok met spandoeken waarop stond ‘Ketie Kotie fri moe de’. Zij ontstaken het herdenkingsvuur dat wij vandaag brandend houden. Dit is een belangrijke dag voor iedereen die een binding heeft met Suriname, óók degenen van wie de voorouders als contractarbeiders naar de kolonie kwamen.

Ik hoop dat de nakomelingen van tot slaaf gemaakten en van hen die gedwongen arbeid verrichtten in andere delen van de wereld zich vandaag opgenomen voelen in dit samenzijn. Dat zij zich evenzeer gehoord voelen. Mensen uit het Caribische deel van het Koninkrijk. En de

 vele Nederlanders die een binding hebben met Indonesië en die de pijn van grof onrecht in het verleden met zich meetorsen.

We hebben allemaal onze eigen familiegeschiedenis. Onze eigen emoties. Onze eigen culturele traditie die houvast geeft. Onze rituelen die troosten, symbolen die bemoedigen, woorden van wijsheid die weerklinken in ons hart. Al die tradities zijn kostbaar en verdienen respect. Maar laten we in het verlengde daarvan elkaar de hand reiken en samen bouwen aan een wereld zonder racisme, discriminatie en economische uitbuiting.

Na erkenning en excuses mogen we samen werken aan heling, verzoening en herstel. Zodat we uiteindelijk allen trots kunnen zijn op alles wat we delen. En kunnen zeggen:

Ten kon drai. Tijden zijn veranderd. Den keti koti, brada, sisa. De ketenen zijn verbroken, broeder, zuster. Ten kon drai. Tijden zijn veranderd. Den keti koti, fu tru! De ketenen zijn verbroken, echt waar!

 

Effectief altruisme

 Dilemma voor argumentatie: ben je voor of tegen EA?

Vergelijk Sandell

Volkskrant uitgebreide bespreking

Wanneer hoger onderwijs de norm wordt, is het geen hoger onderwijs meer

 Sander Schimmelpennink

VK 15/5/2023

Alscuus cornelusse

Japke D. over Wokisme

 

Ik ben al dat woke-isme spuugzat! Ik cancel mijn column.

Japke-d. Bouma hoort steeds vaker mensen zeggen dat ze ‘spuugzat zijn van het woke-isme’. Ze is daardoor zó gaan twijfelen, dat ze besloten heeft haar column te cancelen.

27 februari 2023

Leestijd 3 minuten

Illustratie Tomas Schats 

Deze week zou ik een column schrijven over de dingen op datingprofielen van vrouwen waar mannen op afknappen, maar ik heb besloten dat niet te doen. Omdat het kwetsend is voor vrouwen én mannen. Roald Dahl-gate heeft me de ogen geopend.

Vorige week werd bekend dat de uitgever van de Britse schrijver een fiks aantal passages in zijn kinderboeken herschreven heeft om deze voor tere kinderzieltjes minder kwetsend en verontrustend te maken. Sensitivity readers – een soort ‘dementors’ uit het werk van J.K. Rowling maar dan écht – waren met een stofkam door Dahls boeken gegaan en hebben alles wat maar enigszins rook naar seksisme, racisme of fat shaming geschrapt of witgewassen, pardon ‘gewassen’.

‘Dikke heksen’ werden ‘enorm grote feeksen’. ‘Vrouwen en mannen’ werden ‘mensen’ en ‘bleek’ en ‘zwart’ werden hier en daar geschrapt, want te huidskleurspecifiek.

Ook de kenmerkende horror in Dahls boeken werd gecensureerd. Personages die „in de gehaktmolen” belandden of waarin een duim „in de tuit van een pot kokend water werd gestoken tot hij gestoomd was”, zijn helemaal verwijderd, zo las ik in m’n eigen krant. Te grof en gruwelijk voor de nieuwe generatie, vindt de uitgever, die in handen is van betaalzender Netflix.

Toen ik het hoorde was ik in eerste instantie woedend. Het gore lef van deze deugneuzen om het werk van een dode schrijver te verkrachten. Laat ze hun eigen politiek correcte boeken schrijven. Literatuur is heilig, daar blijf je altijd van af. Als je de boeken kwetsend vindt koop je ze niet. Het is een beetje als het homohuwelijk: als je ertegen bent moet je niet met een homo trouwen.

Mijn woede werd nog verder aangewakkerd door briesende reacties van lezers die me schreven dat ze ‘spuugzat werden van al dat woke-isme de laatste tijd’ en of ik dat sojamelk drinkende leger eens flink de oren wilde wassen. Ik sleep mijn messen.

Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik dacht: die sensitivity readers hebben gewoon gelijk. De literatuur ís ook heel onoverzichtelijk, vaak kwetsend en verwarrend. En je leest er ook heel vaak dingen waar je het helemaal niet mee eens bent! En dan ga je erover nadenken, en moet je soms je mening bijstellen – super-irritant!

Bovendien, mensen die ‘tegen alles wat woke is’ zijn – alsof dat zo’n lekker clubje is. Ze hebben zelden humor. ‘Woke-isme’ is ook zo’n armoedig woord. Als je bent tegen ‘alles dat woke is’, ben je dan vóór racisme en seksisme? Als ík aan de slag mocht als sensitivity reader wist ik het wel.

Karl Marx bijvoorbeeld. Prima gast hoor, verder – goeie baard ook. Maar al dat gehamer op arbeid, dat kan echt niet meer. Hoezo schrijft hij niks over passief inkomen, geen enkel hoofdstuk over digital nomads en quiet quitting – het recht van werknemers om hun laptop om 17.00 uur dicht te klappen in plaats van stelselmatig over te werken?

Of die andere bijbel, De Bijbel – met die dude die wordt onthoofd, vrouwonvriendelijkheid alom en nota bene de hoofdpersoon die aan een kruis wordt genageld! Ook in kinderbijbels – duh.

The Beatles – dat was me een stelletje notoire seksisten hoor - I wanna hold your hand – en als zij dat niet wil?! Doe Maar met hun gegeil op zeventienjarigen. Satisfaction van the Stones – zo kwetsend voor mensen met erectieproblemen.

Maar ook de filmwereld! Lijkt me heerlijk om daar eens wat recht te zetten. De Dikke en de Dunne bijvoorbeeld. Daar zie ik liever twee gezonde havermelk-millennials, en wat minder agressie naar elkaar graag. Pulp Fiction – moet dat nou, met die biljartbal – niet erg chill. The Sound of Music: een stelletje tatta’s op een naziberg. Waar we naartoe willen is dat iedereen een film kan kijken zonder onaangenaam verrast te worden.

Verder mag Dikkie Dik met pensioen – anders wordt het ‘enorm grote Dik’ en dan kunnen we net zo goed Marc Overmars weer naar Nederland halen. En mogen de moeders van Jip en Janneke eindelijk een baan krijgen in plaats van altijd maar te huismoederen. M’n vingers jeuken.

De geschiedenis! Hallo! Politiek incorrect! Ik heb m’n rode pen er al bij gepakt. Al die bijnamen van koningen en keizers. Willem de Zwijger – dat was gewoon een introvert, heel flauw om daarmee te spotten. Of Blauwbaard – heel kwalijk om iemand op kleur te duiden. En Iwan de Verschrikkelijke, die man zal toch niet alleen maar verschrikkelijk zijn geweest.

De detailhandel kan er ook wat van hè. Zo vind ik bouwmarkten kwetsend voor mensen die geen huis hebben om te verbouwen. ‘Mager gehakt’ – dan voel ik mij als magere vrouw gereduceerd tot mijn gewicht. Light bier, alsof de duisternis niet mag bestaan.

En dan die krant van mij. Ja collega’s, nu zijn jullie aan de beurt. Steeds maar weer die stukken over de oorlog. In your face. Waarom noemen we dat geen ‘speciale militaire operatie’ of iets dergelijks. Of over de Toeslagenaffaire, de aardbeving in Turkije – daar ga je maar slecht van slapen.

Maar mijn eigen column is natuurlijk helemaal het toppunt. Altijd maar weer dat gejengel dat seksisme moet worden aangepakt, altijd maar weer die arme scrum masters blamen, politici shamen om hun wollige vaagtaal – dat is toch kwetsend voor al die mensen die hun best doen?

Daarom heb ik een besluit genomen – ik stop ermee. Ik cancel mijn column. Ik nodig hierbij iedereen uit mijn boeken te herschrijven tot niemand er meer aanstoot aan neemt. Ik wil niet dat iemand zich nog onveilig voelt. Ik betreur het als ik lezers gekwetst heb.

Want het állerergste in ons tijdsgewricht is toch wel de ironie. Waardoor je nooit precies weet wat iemand bedoelt. Waarop je nooit iemand kan afrekenen. Waardoor je als lezer zélf moet nadenken. Waardoor alles onduidelijk wordt, zoals het hele leven een grote ongrijpbare massa onverwachtheden, boosaardigheden en onzekerheden is die je zelf moet uitvogelen. Net als het werk van Roald Dahl.

Dus hierbij zet ik een punt. Ik word sensitivity reader – hét beroep van de toekomst. Netflix heeft me al een baan aangeboden. Vanaf nu wordt alles weer overzichtelijk.

Ongecompliceerde, gouden, tijden breken aan.

anne frank en de ballpoint

 

 

 

Anne Frank uitvinder van de ballpen

werd er op maandag 6 februari om 21.15 uur op het moderne deel van het Anne Frank Huis geprojecteerd met een laser.

In het dagboek zijn aantekeningen met balpen gevonden.

De balpen werd pas na de oorlog uitgevonden

AF werd aan het eind van de oorlog vermoord

Het kan dus niet waar zijn, dat AF in haar dagboek met balpen heeft geschreven.

Het dagboek is een fraude,

AF heeft nooit bestaan/is geen slachtoffer (holocaust ontkenning)  OF  AF heeft de balpen uitgevonden.

Door het laatste te schrijven, als evident onware uiting, ironisch, suggereer je het eerste.

Bijzonder: de LL in balpen, dat schrijven we zo al 50 jaar niet meer

Bijzonder: de gemiddelde lezer zal niet begrijpen wat hier staat.

Maar wacht effe. Wat stond er nou? Op deze foto, van NI-Times, staat het zonder dubbel L

Ernst van den Hemel, Civitas Christiana

 Ernst van den Hemel, Meerhttps://religiesamenleving.nl/article/download/11583/13137tens

Civitas christiana

Katholiek

Zwarte Piet = thuis

Aardgas

Hugo bos eikenhout

Villa 17 mensen

Verplicht moskee bezoek

Invloed Social media

Voor herstel katholieke kerk middeleeuwen 

Ophef activisme onvrede aanwakkeren heilige roomse rijk er wordt je iets afgepakt

Opstoken verontwaardiging en haat 

Ernst van den hemel

Vrouw moeder kind 

Als je dat goed combineert krijg je heel evtrimistisvh nl mee. Eerst geprobeerd met suit supply zoenende mannen.

PVV en haken uiteindelijk af

Kim veenstra 

online bronnen voor argumentatie (vwo, slides)

 Hier zijn bronnen te vinden

en hier ook:

Argumentatie Brave Space

Woke cultuur bedreigt de academische vrijheid bij sociale wetenschappen

Laurens Buijs, gisteren - 12:15

Betreft

Sociaal wetenschapper, UvA-docent en ondernemer Laurens Buijs vindt dat het onderwijs- en onderzoekklimaat bij sociale wetenschappen niet meer te harden is onder invloed van de in zijn ogen ‘woke cultuur’ binnen de afdeling. ‘Mij wordt steeds vaker het gevoel gegeven dat ik een slecht persoon ben.’

Foto: Marc Kolle

Diversiteitsbeleid is aan een grote opmars bezig op de UvA. Als een octopus is het beleid zich via allerlei commissies aan het nestelen in de organisatie – op het centrale, facultaire en opleidingsniveau. Daar houdt men zich onder andere bezig met het creëren van bewustzijn over ‘unconscious bias’, het tegengaan van ‘microagressies’ en het ‘dekoloniseren’ van het curriculum. Maar over de schaduwzijde van dit beleid is op de UvA geen gesprek mogelijk.

 

Paard van Troje

Het diversiteitsbeleid in de huidige vorm is een paard van Troje, waarmee het radicaal ‘woke’ gedachtengoed de organisatie wordt binnengehaald en in sneltreinvaart wordt genormaliseerd. Terwijl de UvA zich in de communicatie steeds explicieter moreel verheven positioneert vanwege het diversiteitsbeleid, staat de academische vrijheid te wankelen, onder druk van toenemende politieke correctheid en dogmatische linkse ideologie, in het bijzonder bij de sociale wetenschappen.

 

Dat ervaar ik zelf aan den lijve, als interdisciplinaire sociaalwetenschapper die werkt aan thema’s als gender en seksualiteit, de multiculturele samenleving en coronabeleid. Hoewel ook ik me als links en progressief identificeer, is er voor het werk dat ik doe en de standpunten die ik inneem op basis van wetenschappelijk onderbouwde argumentatie, steeds minder ruimte.

Het verschijnsel ‘non-binair’ en de bijbehorende obsessie met ‘pronouns’ zie ik als een lege hype 

Pseudowetenschap

Vanuit mijn expertise over androgynie ben ik bijvoorbeeld kritisch op het verschijnsel ‘non-binair’ en de bijbehorende obsessie met ‘pronouns’ (persoonlijke voornaamwoorden). Dit verschijnsel zie ik als een lege hype in de hoogmoderne samenleving, zonder wetenschappelijke basis in de biologie, psychologie en antropologie. Er is solide bewijs voor het bestaan van mannelijke vrouwen, vrouwelijke mannen en transgenders. Maar het emanciperen van een minderheidsgroep die zich geheel buiten de ‘gender binary’ begeeft is in mijn ogen een gevaarlijk en pseudowetenschappelijk dwaalspoor.

 

Slecht persoon

Het debat hierover kan echter amper gevoerd worden zonder dat ik word beschuldigd van discriminatie. Studenten en collega’s zeggen dat ik met mijn standpunten hun ‘safe space’ schend en zien dat als een ‘microagressie’. Ik vind het natuurlijk geen probleem als men het in de academische arena met mij oneens is; dat is juist onderdeel van een gezond academisch debat. Maar mij wordt steeds vaker het gevoel gegeven dat ik een ‘slecht persoon’ ben die geen recht van spreken heeft. En dat terwijl ik standpunten inneem waar ik wetenschappelijke expertise over heb, onderzoek naar doe en over publiceer.

 

Als onderzoeker van homofoob geweld in Amsterdam zie ik al jaren een zorgelijke oververtegenwoordiging van Marokkaans-Nederlandse jongens in de dadergroep. Ik ben nu bezig met een nieuw onderzoek, waarin ik de rol van de Islam in homofoob geweld kritisch wil onderzoeken. Ondanks het feit dat ik mij altijd expliciet heb gedistantieerd van rechts-populistische politici die mijn onderzoek probeerden te gebruiken voor hun islamofobe agenda, wordt mijn onderzoek op de UvA snel gewantrouwd. Ik ben als criticus op de homofobe tendensen binnen de Islam vaak weggezet als een ‘homonationalist’ – iemand die homo-emancipatie zou gebruiken voor een nationalistische agenda. Hierdoor wordt het steeds moeilijker om binnen de UvA institutionele steun (begeleiding en financiering) te vinden voor het onderzoek dat ik graag zou willen doen.

 

Corona

De coronaperiode heb ik ervaren als een nieuw dieptepunt wat betreft academische vrijheid op de UvA. Vanuit mijn expertise in Science & Technology Studies (STS) was ik kritisch op de vaccinatietechnologie en de QR-pas. Een normaal debat hierover op de UvA bleek amper mogelijk. Wie ook maar enigszins kritisch was op de maatregelen, werd weggezet als ‘wappie’, ‘complotdenker’ en ‘extreemrechts’. De solidariteit moest liggen bij de kwetsbaren. Voor een discussie over de vraag of de maatregelen eigenlijk wel grondwettelijk waren, was geen ruimte. Mijn kritische bijdragen over het coronabeleid werden op de UvA zo slecht ontvangen, dat ik onder meer een functie bij de summer schools ben verloren na bijna vijftien jaar trouwe dienst.

 

Er is op de UvA over veel thema’s een stevige norm – doorgaans ingegeven door de politiek van gevestigde linkse partijen – die de kaders bepaalt waarbinnen gedacht en gesproken mag worden. Personen die afwijkende standpunten innemen en andere argumentaties gebruiken, kunnen snel beschuldigd worden van het schenden van de sociale veiligheid of het kwetsen van minderheden. Zo leidt het diversiteitsbeleid van de UvA steeds meer tot een ideologische monocultuur. En dat terwijl goede en gezonde wetenschappelijke kennisproductie alleen kan bestaan bij de gratie van radicale academische vrijheid en alle ruimte voor het pluriforme debat.

 

Klokkenluider

Ik vind het niet te verantwoorden dat op de UvA niet wordt nagedacht over de vraag hoe diversiteitsbeleid te verenigen is met academische vrijheid. Ik heb de afgelopen jaren de sfeer zien veranderen bij sociale wetenschappen. Van de bonte groep wetenschappers met een open houding naar de meest uiteenlopende stemmen is niet veel meer over. Het debat is aan het versmallen en de grenzen daarvan worden steeds meer bepaald door dogmatische politieke ideologie die toch het best te beschrijven is als ‘woke’. Ik heb mij daarom onlangs gemeld bij het College van Bestuur via de Klokkenluidersregeling, en heb hen opgeroepen om de zorgelijke ontwikkelingen te onderzoeken en met een actieplan te komen om de academische vrijheid te redden.

Ruimte voor diversiteit vraagt niet alleen een ‘safe space’, maar ook een ‘brave space’

Brave space

De UvA moet natuurlijk trots zijn op de inspanningen om diversiteit en inclusie op de agenda te zetten. Ook onze universiteit heeft allerlei traditionele normen op het gebied van witheid, mannelijkheid en heteronormativiteit stevig geïnstitutionaliseerd. Het is belangrijk dat we dat bekijken en oplossen. Maar een diversiteitsbeleid dat zich slechts richt op stokpaardjes uit de links-progressieve politieke agenda is niet houdbaar, omdat wetenschappers met andere overtuigingen daarmee paradoxaal genoeg worden uitgesloten.

 

Ruimte voor diversiteit betekent daarom óók ruimte voor verschillende standpunten, meningen en politieke overtuigingen. Dat vraagt niet alleen een ‘safe space’, maar ook een ‘brave space’, waarin we in principe altijd dapper in gesprek gaan met andersdenkenden vanuit argumenten, zelfs als hun standpunten ons schokken en kwetsen. Dat is een les die de UvA nu snel moet leren, voordat er niets meer over is van onze unieke sociaalwetenschappelijke traditie die zich juist kenmerkt door dwarsdenkers en dissidenten.

 

Laurens Buijs is docent bij Interdisciplinaire Sociale Wetenschap (ISW) en heeft sinds 2016 een onderneming op het gebied van diversiteit en inclusie.

Small dick energy frontaal naakt

  

Small dick energy

Peter Breedveld

Troglodiet Andrew Tate zat Greta Thunberg op Twitter te sarren door op te scheppen over zijn wagenpark. “Vertel me er alles over”, reageerde ze, “mail me op smalldickenergy@getalife.com.” Tate was op zijn nummer gezet en toen hij kort daarna werd gearresteerd, was het feest compleet. “Nu zal zijn naam voor eeuwig verbonden zijn met “small dick energy”, twitterde iemand.

De hele wereld lachte om small dick energy, maar in het licht van de nieuwe politieke correctheid rond body-shaming vond ik dat best hypocriet. Fatsoenlijke mensen lachen vrouwen niet meer uit om hun dikke kont of kleine borsten, hoezo is het wel in orde mannen met kleine piemels belachelijk te maken?

Ik tweette er iets over en mensen die normaal zo scherp zijn als het gaat om grappen over uiterlijkheden, beperkingen en lichamelijke afwijkingen, schoten nu krampachtig in de verdediging. “Andrew Tate is een verschrikkelijke man”, zeiden ze. “Die verdient het om vernederd te worden.” Verschillende mensen wezen erop dat we helemaal niet weten hoe groot of klein Tates piemel is en dat de grap dus helemaal niet over zijn piemel ging.

En meer van dergelijke, abominabel povere argumenten.

Kleine piemel

Tate verdiende een vernedering, dat staat buiten kijf, en Thunbergs reactie op zijn gesar was een slam dunk, zonder meer. Maar juist omdat het niet over Tates piemel ging, was haar sneer over small dick energy zo ongepast. Ze schoot met hagel op Tate, en raakte onschuldige omstanders, mannen met een kleine piemel. Mannen die daar misschien echt mee zitten.

Ik zal meteen bekennen: ik heb ook grappen gemaakt over kleine pikkies. Maar ik ben minder verkrampt over foute grappen dan de meeste Gutmenschen. Ik gebruik het uiterlijk van Annabel Nanninga tegen haar, omdat dat in perfecte harmonie is met haar karakter. Ze ziet eruit en gedraagt zich als een tank. Ik lach Jan Dijkgraaf uit om zijn uiterlijk. Ik spot met de overgevoeligheid die tegenwoordig heerst rond zaken als autisme en dyslectie. Geen zorgen, ik mankeer zelf het één en ander, daar mag u om lachen. Doet u ook. Heel vaak en verbeten. Maar het is wel fout, natuurlijk, mensen uitlachen om dingen waar ze niks aan kunnen doen.

Maar als je zo hypercorrect bent over al die zaken, als je mensen cancelt omdat ze de verkeerde pronouns gebruiken, ben je het aan je stand verplicht je te onthouden van grappen over kleine piemels. Jullie hadden allemaal moeten zeggen: “Greta, dat kan niet, wat je doet.”

Slecht in bed

Want je weet allemaal dat ze het signaal afgaf dat mannen met kleine piemels belachelijk zijn. Dat een kleine piemel de oorzaak is van typisch machogedrag, zoals opscheppen over je poenige auto. Dat als je zo nadrukkelijk het alfa-mannetje uithangt, dat wel compensatie zal zijn voor het feit dat je een kleine piemel hebt. Dat je wel niks klaar zult spelen in bed.

Iemand, die het grapje over small dick energy verdedigde, legde uit dat het helemaal niet erg is om een kleine piemel te hebben, dat je vrouwen op andere manieren kunt bevredigen. Ik denk niet dat er mannen met kleine piemels zijn die daar troost uit putten.

Kleine piemels zijn al sinds de oertijd onderwerp van gemene grappen. Veel mannen, en de laatste jaren stijgt hun aantal, ondergaan daarom penisvergrotingsoperaties. Die zijn niet zonder risico, en er gaat wel eens een patiënt dood. Saillant: de meeste mannen die hun piemel willen laten vergroten, hebben een piemel van gemiddelde grootte.

Small dick energy.

Afval scheiden

Greta heeft dus Tate niet vernederd, maar duizenden, misschien wel tienduizenden andere mannen die keurig hun afval scheiden en met het openbaar vervoer gaan om de aarde te redden, elke avond de preferred pronouns uit hun hoofd leren van alle mensen die ze kennen. Mannen met een complex over hun piemel. Of die misschien geen complex hadden maar die hebben gekregen door Greta’s grapje. Je weet het niet. 

Het valt me op dat de mensen die ik vaak spottend “wokies” noem, puurhartigen die nog nooit in hun leven een faux pas hebben begaan, nooit door rood lopen en rinkelend met een belletje over straat gaan om de insekten te waarschuwen zodat ze niet per ongeluk worden vertrapt, de types die apestront gaan als je “transvrouw” aan elkaar schrijft, meedogenloos wreed kunnen zijn jegens mensen die ze als minderwaardig beschouwen. Als je ze aanspreekt, “call-out” heet dat in wokietaal, hebben ze een heel evangelie klaar ter rechtvaardiging van hun gevoelloosheid. 

Maar ik zie jullie. En jullie zien jullie ook.

argumentatie

 online neerlandistiek over argumentatie, drie colleges.

1. wat is standpunt/argument

2. wat zijn argumentatiestructuren

3. waarin verschilt tegenargument en weerlegging

Jon Roozenbeek over vaccinatie tegen desinformatie

 Volgens Rozenbeek, VK 19/11 2022, Cambridge, kun je iemand weerbaar maken door te vaccineren: eerst vertellen wat er gaat gebeuren, dan samenvatting, en dan een lichte dosis nepnieuws.https://www.volkskrant.nl/cs-bc7aebeb

Elma Drayer over hoofddoeken, Argumentatie

 

VK oktober 2022

Naar aanleiding van liquidatie protest Iran, waarin vrouw vermoord werd omdat ze geen hoofddoek droeg (of niet goed droeg); blijkt ook vooral om Koerden te gaan

zwakke argumentatie en klimaatontkenners

 

Heeft deze drogreden een naam?

Opiniemaker

Micha Wertheim

Argumentatie